06-09-06

Storm op zee...

Zondag was er een klein stormpje, reden genoeg om dan niet naar de koers in Roksem te gaan kijken (hoewel het even twijfelen was) maar zelf op de ski te gaan staan met zo een ongeveer 6 à 7 beaufort. Dus skietjes klaar voor vertrek en op naar Frankrijk, waar je nog zonder trammelant op zee kan varen met een staander. Daar aangekomen was het ruige weer juist op z'n krachtigste moment. Enorme golven leken van alle kanten te komen, de branding was een en al schuimfestijn, flinke rukwinden waar je lekker tegenin kon hangen, striemend zand dat overal inwaait, en een enorm kabaal van wind, golven en het de gelukkige oerschreeuw van Gil bij het zien van zulk plaatselijke natuurgeweld.

 

Dus de skietjes in het water en Gil was in een flits vertrokken, niet meer te zien door de hoge golven. Dat zag er spannend en leuk uit, ik vol goede moed er achteraan. Het heeft dus 15 min. geduurd voordat ik alleen al de branding door was. Voor mij werd het een waar overlevings-tochtje, na een eerste poging om eens te gaan staan (want de branding had ik lekker veilig om m'n knietjes gepakt) ben ik voor de rest van de rit alleen maar bezig geweest om m'n jet recht te houden om niet teveel water onder de capeau te krijgen, zout uit m’n ogen te wrijven en de grootste monsters te ontwijken. Wauw, het ziet er van de kant af leuk uit, maar zit je er eenmaal middenin dan verandert je perspectief toch wel even. Helemaal als je omhoog kijkt en dan alleen maar één muur van water ziet, dat geeft  een heel apart gevoel.  

 

Na meerdere pogingen tot moeten erkennen dat ik niet zo een heel geweldige piloot ben als ik dacht en met de staart tussen m’n benen en een enorme rush van adrenaline de kant opgezocht. Wel even moeten zoeken, hahaha, ik was zo geconcentreerd bezig dat ik totaal gevoel van richting kwijt was, waar in hemelsnaam is het veilige strand? (Dan toch maar ’n poging doen om te staan, een hoge golf zien te pakken, whoepee, kunnen blijven staan, snel kijke-kijke en ja, kust gezien pfoei.)

 

Eenmaal op ’t droge en bijgekomen van de kick heb ik Gil kunnen lokaliseren, was niet zo moeilijk want die stond 200 meter naast me, van alles te gebaren. Ook zo lekker enthousiast zeker. Integendeel, datgene waar ik een beetje schijterd voor ben was hem dus overkomen.

Tijdens een speurtocht naar zijn vrouwtje werd hij verrast door een grote motherf....er van een golf en over de kop. Oke, voor een piloot als Gil is dat no problemo, maar door alle stroming en draaiingen zat hij met zijn helm vast in de omgeslagen bak, oeioei dat is een lastige positie. Maar mijn prinsje is niet voor niets een prins en heeft zichzelf heldhaftig kunnen bevrijden. Wat het nog spannender maakte was dat er water in de motor is gekomen, aaargh je worst nightmare. Vandaar dus die woeste armgebaren van eerder. Gelukkig is Gil toch op het meeste voorbereid en na een 20tal minuutjes, een stel nieuwe bougies en veel gevloek toch de ski aan de praat kunnen krijgen! Nou, het zal wel aan mij liggen en de liefde, maar ik was enooorm trots op mijn stoere ventje.

 

Van dat moment ben ik afgetaaid en de rest van de dag geprobeerd om mooie actie foto’s te maken. Jammer genoeg was tegen die tijd de storm terug geschroefd naar beter vaaromstandigheden dus helaas niet echt de spectaculaire foto’s die ik gewild had.

Wel heb ik een enorme toffe dag gehad, heb mooie foto’s kunnen maken en heb ik enorm veel bijgeleerd. Ziehier beneden het resultaat….

Groetjes Eva

18:31 Gepost door Eefje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.